....กำลังใจแด่คนท้อแท้...

ทัพพีที่หายไป

นายวิชัยได้เชิญคุณแม่ของเขามาทานอาหารเย็นที่อาพาร์ตเมนที่เขาอยู่ คุณแม่ก็อดที่จะเหลียวมองสาวสวย ซึ่งเป็นรูมเมตของลูกชายไม่ได้ คุณแม่อดสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายกับสาวสวยซึ่งเป็นรูมเมตคนนี้ ไม่ได้สิ อย่างนี้ยิ่งทำให้เธออยากรู้อยากเห็นมากขึ้น

ในช่วงที่กำลังรับประทานอาหารเย็นนั้น คุณแม่สังเกตเห็นสายตาที่มองกันของคนทั้งคู่ ทันใดนั้นเจ้าลูกชายก็บอกว่า ผมรู้นะว่าคุณแม่กำลังคิดอะไรอยู่...

วิชัยหยุดพักครู่นึงยิ้มพร้อมกับกล่าวว่า ผมยืนยันได้อย่างแน่นอนว่า ผมกับลินดานั้นเป็นแค่รูมเมท

สัปดาห์ต่อมา ลินดา บอกกับวิชัยว่า ตั้งแต่คุณแม่คุณมาทานอาหารเย็นเมื่อวันก่อน ฉันก็หาทัพพีที่แสนสวยของฉันไม่เจอ

ลินดาพูดต่อว่า ฉันไม่คิดว่าคุณแม่ของคุณเอามันไปหรอกนะคะ หรือว่าคุณว่าไงคะ?

วิชัยตอบ ผมสงสัยนะ แต่ยังไงผมจะเขียนจดหมายไปถามคุณแม่ดูนะครับ

วิชัยหาเวลาว่างนั่งลงแล้วเริ่มเขียนจดหมาย

เรียน คุณแม่สุดที่รัก

ผมไม่ได้ว่าว่าคุณแม่เอาตะกวักทับพีไปจากบ้านผม แต่ผมก็ไม่ได้ว่าว่าคุณแม่ไม่ได้เอามันไป แต่ความจริงมีอยู่ว่าตะกวักอันหนึ่งหายไปตั้งแต่วันที่คุณแม่มาทานข้าวเย็นที่บ้านของผม

ขอแสดงความนับถือ

วิชัย

หลายวันต่อมา วิชัยก็ได้รับจดหมายตอบจากคุณแม่ของเขา ซึ่งเขียนว่า

ถึง ลูกชายสุดที่รักของแม่

แม่ไม่ได้พูดว่าลูกมีอะไรกับลินดา แต่แม่ก็ไม่ได้พูดว่าลูกไม่ได้มีอะไรกับลินดา แต่ความจริงมีอยู่ว่า ถ้าลินดานอนที่ห้องของเธอเอง เธอคงจะเจอเจ้าทัพพีไปตั้งนานแล้ว

รักมาก

แม่

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ....กำลังใจแด่คนท้อแท้... (อ่าน 527 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้