-'๑'- ขอเป็นกำลังใจให้ -'๑'-

ไม่รู้ว่าสิ่งที่จะเขียนต่อไปนี้ จะเป็นการกระทำที่สมควรหรือไม่แต่ประการใด
เจตนาคือ อยากถ่ายทอดความรู้สึกที่ได้พบเจอมาให้คนรอบข้างได้รับรู้
จึงขออนุญาตใช้พื้นที่ในบอร์ดแห่งนี้เป็นสื่อกลางนะคะ

แรกเริ่มเดิมที kiku ก็ใช้ชีวิตปกติเหมือนสามัญชนคนธรรมดาทั่วไป
โดยพื้นฐานความคิดของครอบครัว kiku แล้วค่อนข้างที่จะไม่ชอบอาชีพ"ตำรวจ" เท่าใดนัก
(มันเป็นอคติส่วนตัวของคุณพ่อน่ะค่ะ อย่าถือสาท่านเลยนะคะ)
และไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้มาข้องเกี่ยวกับกลุ่มคนกลุ่มนี้เลย เกิดมาไม่รู้หรอกว่า
โรงเรียนตรียมทหารคืออะไร นักเรียนเตรียมเป็นยังไง นรต.ย่อมาจากอะไร แล้วพวกนี้เรียนมาจบแล้วจะเป็นอะไร
ใครจะว่า kiku โง่ก็ยอมล่ะค่ะ เพราะอย่างที่บอก ชีวิตนี้ไม่เคยสัมผัสกับโลกนั้นเลย
แต่โชคชะตาก็เล่นตลกกับชีวิต kiku จนได้ วันนึง kiku ได้มารู้จักกับ นรต.นายหนึ่ง
เอ๊ะ!เอ๊ะ!เอ๊ะ! รู้จักกันได้ไง ความสัมพันธ์เป็นงัย และอีกมากมายที่เป็นเรื่องของ kiku กับนายคนนี้ ไม่ขอพูดนะคะ
เพราะจุดประสงค์ของเรื่องนี้ไม่ใช่การพร่ำพรรณาถึงเรื่องรักแต่ประการใด

(ต่อค่ะ)
พอได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันตั้งแต่เค้ายังเป็นนักเรียน จนถึงได้ทำงานอย่างเต็มตัวโดยมีคำนำหน้าว่า "ร้อยตำรวจตรี" นั้น
ทำให้ kiku เปลี่ยนทัศนคติที่เคยมีต่ออาชีพนี้ไปมากเลยทีเดียว
ค่ะ ทุกอาชีพก็มีความสำคัญไม่มากไม่น้อยไปกว่ากันหรอกค่ะ
แต่ต้องยอมรับกันนะคะว่า ตำรวจเป็นคำที่ชาวบ้านได้ยินปุ๊ปก็ทำหน้ายี๊ปั๊บเลย
ทำไมน่ะเหรอ อันนี้ kiku ก็ไม่ทราบหรอกค่ะ แต่ละคนก็มีเหตุผลที่ต่างกัน
แต่.... เมื่อเวลาเดือดร้อน ใครล่ะค่ะ ที่พวกเขานึกถึงและเดินเข้าไปหาเป็นคนแรก
ก็ ตำรวจ ที่พวกเขายี๊นั่นล่ะ

ไงล่ะคะ อาชีพนี้เริ่มน่าเห็นใจบ้างหรือยัง....

เท่านั้นยังไม่พอหรอกค่ะยังมีเรื่อง
เงินเดือน ที่ไม่คุ้มหรอกค่ะกับแรงกายแรงใจที่ทุ่มเทไป
สวัสดิการที่จะเบิกจ่ายอะไรแต่ละทีก็ยากเหลือเกิน ถ้ามัวรองานไม่มีทางเดิน ทำให้ต้องสำรองจ่ายไปเอง
เบิกย้อนหลังได้ก็ดีไป เบิกไม่ได้คงต้องคิดซะว่า เอาวะ งัยงานเราก็เดินล่ะ
ส่วนพวกเครื่องไม้เครื่องมือ วัสดุอุปกรณ์ในการทำงาน ต้องจัดหากันมาเองทั้งๆที่บางอย่าง ควรที่จะมีการสนับสนุนจากส่วนกลาง
kiku ไม่เข้าใจเลย เอางบประมาณไปทุ่มกับส่วนไหนเหรอคะ เรื่องที่จำเป็นและควรต้องทำถึงได้ไม่มีให้ (โรงพักอื่นไม่ทราบนะคะ แต่ที่สัมผัสมามันน่าน้อยใจจัง)
เรื่องการทำงาน มันช่างเบียดบังเวลาส่วนตัวไปซะเกือบหมดเลย นอกจากไม่มีเวลาให้คนที่บ้านแล้ว (ไม่ได้หมายถึงแฟนอย่างเดียวนะคะ พ่อแม่พี่น้องด้วย)
ยังไม่มีเวลาพักผ่อนเพื่อตัวเองด้วยซ้ำไป แล้วแบบนี้สุขภาพที่ถูกบั่นทอนไปเรื่อยๆทุกวัน ใครจะรับผิดชอบล่ะคะ
แถมบางวัน ทำงานมาเหนื่อยแทบตายอยากกลับไปนอนใจจะขาด ดันโดนสิ่งที่เค้าเรียกว่า "การเข้าสังคม" ซึ่งไม่สามารถปฏิเสธได้
ลากไปนั่งกระดกแอลกอฮอล์เข้าปาก กว่าจะพาร่างกลับมา โน่น ปาเข้าไปตีสองตีสาม ไม่กี่ชั่วโมงต้องตื่นไปทำงานแล้ว

ยังมีอีกหลายต่อหลายเรื่องที่ kiku ได้ไปรับรู้มาแล้วรู้สึกว่า
อาชีพนี้ ต้องมีความเสียสละเป็นอย่างมาก บางครั้งตัดสินใจอะไรลงไป
ถูกต้องแต่ไม่ถูกใจใครบางคน เรียกได้ว่าทำงานฟรี แถมโดนด่าลับหลังอีกด้วย

ที่กล่าวมาทั้งหมด เพียงแค่ต้องการบอกว่า
สำหรับคนที่อยู่ใกล้ชิดพวกนี้ ต้องเข้าใจ อดทน และใจเย็นให้มากๆนะคะ
เพราะทุกวันพวกเขาต้องเจอะเจอกับความเครียดและเรื่องราวน่าปวดหัวมากมายอยู่แล้ว
ทำให้บ้านเป็นที่น่าอยู่ ทำให้การโทรศัพท์คุยกับของเราเป็นสิ่งที่เขาอยากทำ ไม่ใช่เพราะหน้าที่หรือจำใจ

สุดท้ายนี้ขอเป็นกำลังใจให้ตำรวจทุกนายที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มความสามารถและขอขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ค่ะ

	ผู้เขียน	หัวข้อ: -'๑'- ขอเป็นกำลังใจให้ -'๑'- (อ่าน 345 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้